Praktijk SUNNIVA    Begeleiding bij vaginisme en pijn bij het vrijen

Op mijn vijftiende ontdekte ik dat ik geen tampon in kon brengen. Ik besteedde daar niet veel aandacht
aan. Tot ik er op mijn 18e achter kwam dat ik vaginisme had. Ik kon zowel mijn eigen vinger, als de
vinger van mijn vriendje of zijn penis niet inbrengen. Het voelde als volledig dicht.

Mijn gevoel van eigenwaarde, vooral op het gebied van seksualiteit, was niet groot. Iedereen kon
gemeenschap hebben, maar ik niet. Ik voelde me niet volledig vrouw. Het was altijd op de achtergrond
aanwezig. Vooral in contact met de mannen die ik tegenkwam.

Ik had een sterke innerlijk wens om mijn vaginisme te overwinnen. Met veel
doorzettingsvermogen heb ik mezelf stukje bij beetje beter leren kennen, zowel persoonlijk als
lichamelijk.

Het bleek moeilijk te zijn om een therapeut te vinden die begreep wat mijn vaginisme voor mij
betekende. Ik kon weinig tot niets met de tips die ik kreeg. Ik voelde me vaak niet begrepen. Een
opdracht als “breng een kleine pilotte in” of “breng een vinger naar binnen” maakte me heel onzeker,
omdat ik niet wist hoe dat moest. En omdat als ik het probeerde het steeds opnieuw niet lukte.
Wanneer ik dit vertelde, werd bijvoorbeeld gezegd: “Probeer het met glijmiddel, gewoon proberen.
Het is heel klein. Het lukt vast wel.” Dit hielp niet en maakte me alleen maar onzekerder.

Ook gingen diverse therapeuten op zoek naar de oorzaak. Zij gingen er vaak vanuit dat er bijna zeker
een seksueel trauma zou zijn geweest. Uren heb ik daarnaar geluisterd, maar ik kon nooit iets ontdekken.
Wel heb ik meer zelfvertrouwen en kennis gekregen. Ik heb mijn lichaam beter leren ontspannen.
Hierdoor durfde ik zelf steeds meer op onderzoek uit te gaan. Ik heb ontdekt hoe mijn
geslachtsdelen voelen en in elkaar zitten. Ik heb ontdekt wat ik fijn vind. En hoe ik een vinger in kon
brengen en uiteindelijk ook een penis kon toelaten. Daarna heb ik ontdekt hoe ik gemeenschap kon
hebben met veel plezier en genot.